Wszystkie nowotwory skóry powstają z komórek tworzących normalnie najbardziej zewnętrzną jej warstwę - naskórek. Podczas naturalnego procesu odnowy skóry komórki podstawne naskórka położone w warstwie podstawnej przesuwają się ku górze, aby zastąpić inne, zrogowaciałe, ulegające stałemu złuszczaniu. W czasie tego procesu prostopadłościenne komórki podstawne przekształcają się w płaskie komórki złuszczające się. W naskórku znajdują się także komórki barwnikowe, nazywane też melanocytami, odpowiedzialne za produkcję barwnika chroniącego skórę przed promieniowaniem słonecznym. Nowotwory skóry dzielą się na dwie duże grupy: guzy niemelanotyczne i czerniak złośliwy. Czerniak (melanoma) jest nowotworem wywodzącym się z melanocytów. Atakuje co dziesiątego chorego z nowotworem skóry. Może powstać w obrębie istniejącego już znamienia barwnikowego, wrodzonego lub rozwijającego się wraz z wiekiem, albo w obrębie niezmienionej, zdrowej skóry. Najczęściej powstaje na torsie, a następnie wykwity pojawiają się na wewnętrznej powierzchni dłoni i podeszwach stóp lub pod płytką paznokciową palców, w obrębie śluzówki jamy ustnej, pochwy i odbytu, a nawet w oku. Czerniak jest gwałtownie rozwijającym się, zagrażającym życiu chorego nowotworem. Dość łatwo go wykryć i leczyć, jeśli jest wcześnie rozpoznany, jednak niezwykle szybko daje przerzuty i rozsiewa się po całym organizmie. W razie rozsiewu jest bardzo oporny na leczenie. Najczęstszymi nowotworami skóry są rak podstawnokomórkowy i płaskokomórkowy, które na-leżą do guzów niemelanotycznych, rzadko zagrażających życiu. Ich wzrost jest powolny, zwykle nie rozsiewają się poza skórę, są łatwo wykrywalne i wyleczalne. Pierwszy, występujący u 75% chorych z nowotworami skóry, charakteryzuje się wolniejszym wzrostem niż drugi, który jest czasami zdolny do rozsiewu. Występują też w skórze inne, dużo rzadsze nowotwory niemelanotyczne, takie jak mięsak Kaposiego, powstający niemal wyłącznie u chorych z AIDS.